Onno Brautigam
Mijn naam is Onno Brautigam en inmiddels ben ik al meer dan 35 jaar verbonden aan Stichting De Vloeiweide en de jaarlijkse herdenking in oktober. Al meer dan 50 jaar, ik was toen nog geen 10 jaar oud, kom ik naar de herdenking met mijn vader Evert Brautigam.Wat ooit begon vanuit familiegeschiedenis en persoonlijke betrokkenheid, is in de loop der jaren uitgegroeid tot een taak die diep in mijn hart is gaan zitten.
Mijn Amsterdamse grootvader Henri Brautigam, kwam tijdens de oorlog hier, onder de rivieren, terecht in het verzet. Samen met de verzetsgroep waar hij deel van uitmaakte, werd hij verraden. Daags na de overval op de radiopost in de boswachterswoning van de familie Neefs werd hij met zijn kameraden geëxecuteerd. Dat verhaal heeft binnen onze familie altijd voortgeleefd — niet alleen als een geschiedenis van verlies, maar vooral als een herinnering aan moed, verantwoordelijkheid en de prijs van vrijheid.
Juist daarom betekent herdenken voor mij zoveel meer dan een ceremonie organiseren. Het gaat om mensen. Om gezichten, namen en verhalen die niet mogen verdwijnen. Achter ieder monument schuilt een leven dat abrupt werd afgebroken en een familie die verder moest met het gemis.
Als voorzitter van Stichting De Vloeiweide probeer ik eraan bij te dragen dat die verhalen verteld blijven worden, ook aan jongere generaties. En als ceremoniemeester ervaar ik ieder jaar opnieuw hoe waardevol het is wanneer mensen samenkomen in stilte, respect en verbondenheid. Deze waarden probeer ik als docent op het voortgezet onderwijs uit te dragen.
De herdenking in oktober blijft voor mij een bijzonder moment. Niet alleen uit eerbied voor het verleden, maar ook omdat vrijheid, verdraagzaamheid en menselijkheid blijvende aandacht vragen. Dat ik daar al zo lang een bijdrage aan mag leveren, beschouw ik als een grote, grote eer en verantwoordelijkheid.
Tanja van Rijckevorsel
Mijn naam is Tanja van Rijckevorsel en woon in Etten-Leur. Ik ben erg betrokken bij de Vloeiweide omdat ik een kleindochter van boswachter Neefs ben. Mijn moeder (Julia Neefs) heeft altijd haar verhalen , maar ook haar verdriet met ons gedeeld.
Daarom vind ik het heel belangrijk dat de Vloeiweide nooit vergeten wordt en we het verhaal doorvertellen aan de kinderen van nu.
Maaike Evertman-van Pul
Ik ben Maaike Evertman-van Pul. Vanaf jongs af aan ben ik mee gegaan naar de jaarlijkse herdenking op de Vloeiweide. Dit omdat mijn Oma Julia Neefs is. Door de jaren heen werd ik me er steeds bewuster van hoe belangrijk vrede is. Ondanks wat mijn oma heeft meegemaakt is zij zo ontzettend vredig, ruimdenkend en is zij degene die een ander op zou vangen. Zij zal nooit iemand buitensluiten of anders behandelen.
Hierdoor inspireert ze mij, door het in leven houden van de herdenking en ons jaarlijks beseffen hoe belangrijk vrede en vrijheid is hoop ik dat meer mensen wat eigenschappen krijgen zoals mijn oma heeft.
Theo Rombouts
Mijn naam is Theo Rombouts, geboren in Rijsbergen in 1939, juist vóór het uitbreken van de oorlog. Mijn ouders moesten met mij al na enkele maanden op de vlucht, dit omdat het Franse leger via ons dorp op weg was om de Duitse legers tegen te houden, en het gevaar ontstond dat daarom ons dorp zou worden gebombardeerd. Het plan van het Franse leger mislukte en werd een zwaar fiasco. Misschien is toen al iets ontstaan, voor de belangstelling in oorlog en verzet.
Mijn oudste broer Cor Rombouts was 12 jaar ouder dan ik en die heeft dus de oorlog bewust meegemaakt en heeft zich ook erg verdiept in het verzet en was als bestuurslid van de Stichting Vloeiweide, één van de samensteller van Het gedenkschrift van de overval op de Vloeiweide. Door hem werd ik benaderd om te helpen bij de jaarlijkse herdenkingen, door kinderen van Scouting te benaderen voor het dragen van kransen en het leggen van bloemstukken. Ook was ik behulpzaam bij de eucharistievieringen in de kapel van klooster Bethanië. Ik werd benaderd om lid te worden van de werkgroep. Dit heb ik jaren gedaan samen met Onno Brautigam en zijn vader.
Totdat dhr. Frans de Kort aangaf als penningmeester te willen stoppen, hiervoor ben ik benaderd en werd lid van het Stichtingbestuur in 1996.
Pierre Luijten
Ik ben Pierre Luijten, getrouwd met Jose en vader van twee fijne kinderen en 5 heel leuke kleinkinderen. Ik woon al bijna heel mijn leven in het mooie Rijsbergen. Nadat ik lang in de sociale sector voor de gemeentelijke overheid heb gewerkt, geniet ik sinds een aantal jaren van mijn pensioen.
Mijn vader was, als lid van het EHBO-team Rijsbergen, met een aantal andere Rijsbergenaren betrokken bij wat zich in en rond het huis van de familie Neefs had afgespeeld. Hij heeft daar nooit met me over gesproken. Het moet vreselijk geweest zijn!
Toen iemand me vroeg of ik interesse had om mee te gaan werken aan de organisatie van de jaarlijkse Herdenking van de gebeurtenissen op de Vloeiweide, was dat bijna een directe ja! Voor mij was de cirkel hierdoor rond. Onrecht, onredelijkheid en onverdraagzaamheid zijn dingen waar ik niet zo goed tegen kan. In de 2e wereldoorlog hebben de meest vreselijke dingen plaatsgevonden. En op de dag van vandaag gebeuren er nog steeds vreselijke dingen op deze wereld.
Voor mij maakt dat deel uit van de motivatie om actief te worden in de Stichting Vloeiweide. De herinnering aan dit drama mag, met de hoop dat zoiets in de toekomst nooit meer zal gebeuren, niet verloren gaan.
Piet Nooren
Jan de Bie